روزهای نوجوانی

شهر ها را دیدم.

دشت ها را

                 کوه ها را دیدم.

آب را دیدم

                خاک را دیدم.

نور و ظلمت را دیدم.

و گیاهان را در نور

                        و گیاهان را در ظلمت دیدم.

جانور را در نور

                    جانور را در ظلمت دیدم.

و بشر را در نور

                     و بشر را در ظلمت دیدم.

اهل کاشانم اما ،

شهر من کاشان نیست.

شهر من گم شده است.

من با تاب ، من با تب

خانه ای در طرف دیگر شب ساخته ام.

                  باشم

                           آسمان مال منست

پنجره

         فکر

              هوا

                   عشق

                           زمین

چه اهمیت دارد

                     گاه اگر میرویند

                                     قارچ های قربت؟

دلم واسه مامان بابامو داداشام تنگ شده

بر شانه هاي لخت زمين تاب مي خورد

خورشيد رفته است و نفس هاي داغ شب

بر سينه هاي پر تپش آب مي خورد

دور از نگاه خيره ي من ساحل جنوب

افتاده مست عشق در آغوش نور ماه

شب با هزار چشم درخشان و پر ز خون

سر مي كشد به بستر عشاق بي گناه

خیلی وقته که آپ نکردم

کنکور و درد سراش

همه می گن دوران سختیه اما به ما که سخت نگذشت

تنها سختیش این بود که مامانو بابا بهم اجازه نمی دادن اینترنت وصل شم

اما گذشت خدا رو شکر ماهم از صد کنکور گذشتیم

سوز به دل اونایی که پشت کنکورن من قبول شدم

دلم اگر بروی در خزان هجرانت

چو يک کبوتر بی آب و دانه می ميرد

به جان برگ گل ياس باغ دل سوگند!

قسم به عاطفه يک نگاه دريايی

قسم به بارش شمع وجود يک انسان

قسم به شهر پر از ساکنان رويايی

قسم به واژه کمرنگ عشق در مهتاب

قسم به ترجمه نيلی شکيبايی

قسم به عاطفه نقره فام چشمانت

قسم به هجی مفهوم يک شکوفايی

بمان هميشه که بی تو شکوفه می ميرد

دگر ميان گلستان گلی نخواهد ماند
بدون تو گل و گلدان غريب خواهد شد

دگر ميان چمن بلبلی نخواهد ماند

شکسته می شود از دوريت بلور دلم

بدون تو تپش قلب من چه بی معناست

بدون تو دلم از تب هميشه خواهد سوخت

بدون خنده ی تو قاب غنچه ها تنهاست

غم نبودن تو در کنار من سخت ست

حضور آبيت اينجا چقدر زيبا بود

چگونه می شود اکنون ميان غربت باغ

بدون زمزمه آبی تو اينجا تنها بود

بدون ياد تو قلبم کوير خواهد شد

بمان هميشه که بی تو نسيم غمناک است

تمام کلبه چشمم تمام شهر دلم

ز قطره قطره باران اشک نمناکست

بگو ستاره کنارم هميشه خواهی ماند؟

بگو که قلب من از انتظار لبريزست

بدون تو تپش قلب من چه بی معناست

بيا که بی تو وجودم هميشه پاييزيست

قسم به نغمه ی باران بمان بهانه من

بدون تو تپش افتاب کم رنگ است

به هر کجا که روی هر زمان و هر لحظه

دلم هميشه برای نگاه تو تنگ است...

آن همه گفتم كه ميخواهمت ، اما
چه شنيدم جز آواز جدايی.

با سنگ برآن شيشه ی ديوار زدم ،
دار زدم ديده به در تا بگشايی.

پرواز خيالات شدم ، آب شدم ، ماه شدم ، سايه شدم تا تو بمانی.
و تودرسادگی ام سبز شدی ، ابر شدی ، نور شدی تا كه نمانی.

تصوير شدم در دل ديوار ولی تو ، چون باد گذشتی.
ديوار شدم ، راه شدم ، باز گذشتی.

من پنجره بودم و تو خورشيد نگاهم
آغوش گشودم ، شب تاريك شدی ؛ زرد شدی ؛ شاخه ی خشكيده شدی .

من قصه ی فرهاد نبودم كه تو در قصر نگاهش،
تا صبح خطوطم به دل كوه ، بخوابی.

من شاعر مهتاب نبودم كه تو در شعر صدايم ،
چون ابر بباری ؛

سهراب نبودم كه تو با خنجر كينت ،
تصوير عبوری شوی از صبح بهاری.

يك سينه صفا بودم و يك دوست كه از تو
ميخواست بمانی و بمانی و بمانی.

تابوت صداقت شده اين لايق نفرين ؛
يك قصه از آن دوست ، كه يك روز بخوانی.
_________________

به خاطر اینکه در یکی از آنها به ما خیانت شده است این دیوانگیست که هیچ عشقی را باور نکنیم

^{Would you dance}

^{If I ask to dance}

^{Would you run}

^{And never look back}

^{Would you cry}

^{If you saw me crying}

^{Would you save my soul to night}

^{Would you tremble}

^{If I touch your lips}

^{Would you laugh}

^{Oh please tell me this}

^{Now would you die}

^{For the one you love}

^{Hold me in your arms to night.}

^{I can be your hero baby}

^{I can kiss away the pain}

^{I’d stand by you for ever}

^{You can take my breath away}

^{Would you svear}

^{That is always behind}

^{Would you lie}

^{Would you run and hide}

^{Am I too deep}

^{Had I lost my mind}

^{But, I don’t care you’re here tonight}

^{I can be your hero baby}

^{I can kiss away the pain}

^{I would stand by you for ever}

^{You can take my breath away}

^{Oh, I just wanna hold you}

^{Am I too deep}

^{Had I lost my mind}

^{But, I don’t care you’re here tonight}

آری اگر عشق در خانه ی قلبت را بکوبه باید در را به روش باز کنی و ازش استقبال کنی و تو همین دقایقه که یه لحظه هم قلبت از شور و هیجان وای نمیسته و همچنان پر حرارت به حیات خودش ادامه می ده اگه دلتو بدی به دستش اونو تا اوج آسمونا بالا می بره تا اون جا محبوب خودت رو ملاقت کنی و آروم بگیری(دیگه نق نزنی الاغ)

بله اگه یه روز تپش های قلبت تند شد و نفست سنگین دلت به هیجان اومد(مواظب باش خودتو بکووبی به در و دیوار)تنت رو گرم کرد وهمش رویا دیدی ..........

خره فکر نکنی که الکی بدون که بد بخت شدی عاشق شدی بعد دیگه ((مسدوم آمادست اینو با شیطنت هر چه تمام تر بخونید))<<برداشتی از سیب خنده به یاد زنده یاد جواد رضویان>>

اما اگه یه روز یکی با چشاش بهت فهموند که دوست داره و خاطرتو می خواد اون مو قع وقتشه که به مامانه بگی آستینا رو بزنه بالا (منظور اینه که یا بره واسه جهیزیه یه خاکی تو سرش بریزه یا بره خواستگاری)

از شوخی که بگذریم:دلیلش اینه

هر چی که تو دلت بگذره چشاته که اونا رو تابلو میکنه

اگه غصه دار باشی چشاته که خیس مسشه و به قدرت خدا ازش اشک میاد

اگه خوشحال باشی و با روزگار صفا کنی چشاته که برق می زنه و سگش آدمو میگیره

اگه دلت گرفته چشاته که غبار می گیره

اگه دلت شکسته چشاته که تیره و تار میشه

و اگه خاطر خواه شدی و زدی رو تریپ هندی بازم این چشای لامسبته که همه چیزو به طرف میگه

ای بابا آدمو تابلو میکنه یکی نیست بگه چشم لعنتی اصن به تو چه؟

ای بابا شاید ما نخواستیم کسی بدونه؟

اینه رسمش باز چشت به یکی افتاد خودتو خر کردی ما رو جولوش ضایع کردی که بگن چقد باحاله؟

می خوای جلب توجه کنی خوب عزیز من بگو برات لنز بخرم این کارا یعنی چی؟

اینه رسمش؟ ما خوبه ۷۰ /۸۰ ساله که با همیم ای نا مرد

در گردش بی رحمانه ی ایام به دنبال چه می گردیم؟

 در این دنیا که جز غم و اندوه به ما لطفی ندارد کسی نیست که بگوید چرا هستیم و با وجود این نا مروتی دنیا ما چرا ما که اشرف مخلوقاتیم و با عقل خود بی شرمی دنیا را حس مس کنیم چرا ادامه می دهیم؟

اینو نوشتم ولی جو نگیردتون چون من هنوز که هنوزه می خوام زنده باشم

من هنوز جوونم کلی آرزو دارم فقط نوشتم چند لحظه بری تو فضا

تریپ روحانی و از این حرفا که خودت می دونی

برای شبو های بنفش

برای شقایق های سرخ

برای دریای آبی

برای جنگل سر سبز

برای آسمان نیلگون

و برای تو که همچون پرستو ها از شهر من سفر کردی

و چیزی جز خاطرات رنگارنگت برایم نمانده

پس کی به سراغم میایی؟

نمی دونم چی بنویسم از چی بنویسم ولی مینویسم خیلیا تشویقم کردن که دوباره شروع کنم منم به احترام همشون دوباره اومدم

دلم خیلی تنگ شده بود واسه همه چی حتا واسه وقتی که به شوق کامنت جدید آن میشدو و بعدش دست از پا دراز تر ضایع می شد م و به روی خودم نمی آوردم

منتظرم باشید

یه مدتی که چند تا بچه سووسوول می خوان ما رو دور بزنن

خیال کردن خبر نداریم قرار حالشون و بکنیم تو قوطی

تنهایی را با چه می شود پر کرد؟

خدایا می دانم که تو بالای سرم هستی اما ... 

اگر می دانستم که به امید یک لبخندت می توانم در آسمان به پر واز در آیم..

اگر می دانستم در آغوش خود جایی برای دل کوچک و ساده ات دارم...

اگر می توانستم هر روز شاخه گلی رز به تو هدیه کنم که تا شب پژمرده نشود...

اگر در من شور زندگی جاری بودوچشمانم نوری برای دیدن یک عشق را داشتند...

اگر تلاطم امواج سخت زندگی مرا به وحشت نمی انداخت...

اگر دستانم را یارای حفظ دستان کوچکت بودوپاهایم راجرات همراهیت...

اگر احساس زیبای تو در من رخنه می کرد ومرا از خودم آزاد می کرد...

واگر...

تو را در ذهن خود حک می کردم و تو رانفس می کشیدم.

قایقی می ساختم از جنس عشق و تو را به اوج دریای محبت می رساندم.

کلبه ای می ساختم به وسعت همه تنهایی هایم وچشمهایت را پنجره دلم می کردم نگاهت را به آبی انتظارم هدیه می کردم وبا قلب سفیدت مشکیه همه نداشته هایم را پاک می کردم...

اگر من در طوفان این زندگی بازنده نبودم وصدایم را فریادی برای کمک همراهی می کرد...

اگر مرا این قدر تشنه نگه نمی داشتند و ریشه هایم را با آب معطر بوسه آشنا می کردند...

اگر من دلی بزرگتر از منطق و احساسی به وسعت ذهنم داشتم...

اگر تو می دانستی خستگی نگاهم یک موهبت اللهی است...

و اگر زندگی همانی بود که در کودکی هایمان به ما نشان دادند.

عشق همان بود که در شعرها به خوردمان دادند

نان همان بود که بابا می داد

دل همان بود که با تیری در خود پر می کشید به رستاخیز یک نگاه.

من همان من بودم و تو به من جرات ما شدن می دادی

به تو روی می آوردم و خود را رها می کردم پناهت بودم هر چند که بی پناهم.

در این قفس دل وجودت را تسخیر می کردم.

یک ورق کاغذ و یک قلم، تنها داشته هایم را به تو هدیه می دادم.

قشنگشون بهشون زنگ بزنه bf این دختر اَُسکلا هم که از اونا بدتر هر روز به امید اینکه

از خواب ناز بیدار می شن

اگه یه روز زنگ نزنه

وا ویلا

های های گریه می کنن که ای خدا پِدی بهم زنگ نزد وای چی کار کنم کامی منو فراموش کرده بمیری بنی از من بهتر و پیدا کردی؟

خدا شفا بده

شب تو موهای سیاهت خونه کرده

سیاهیای دوچشمت مثل شبهای منه.....